SomeStory

วันนี้หลังจากกลับมายังห้อง นั้งเล่นๆไปพอประมาณห้าโมงครึ่ง ล่ะสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์มองออกไปตรงประตูหลังห้อง เห็นแสงแดดสีส้มอ่อนทอดยาวลงบนดินสีแดง มีภูเขาสูงประมาณตึก 3 ชั้นด้านบนภูเขาเป็นป่าสีเขียวขจีและมีถนนเล็กๆที่นานๆจะมีรถผ่านมาซักคัน(วันนี้เพิ่งจะมีผ่านมาคันเดียว)
แสงแดดที่ค่อยทอแสงส้มขึ้นเรื่อยๆประจวบกับเฆกฝนเริ่มก่อตัว ลอยเคลื่อนผ่านไปทางภูเขาหลังห้อง ลมที่เริ่มพัดอย่างเอื่อยๆกลับพัดแรงขึ้นๆ ตอนนี้ฝนไกล้ตกแล้วฟ้าแล็บเป็นระยะ สิ่งที่เห็นผ่านสองตาไม่มีสิ่งใดเลยที่จะเคลื่อนไหว
นอกจากเฆกและต้นไม้ที่ปลิวไปตามลม ผมค่อยผ่อนลมหายใจตามบรรยากาศที่สงบนิ่ง
ผมชอบมันน่ะ สิ่งที่มองเห็นผ่านประตูสี่เหลื่อมนี้สร้างความสงบความนิ่งให้ผม
ทำให้ทุกอย่างที่ที่วุ่นวายดูเหมือนจะสงบให้กลับสี่เหลี่ยมรูปนี้

ปล.ผมเขียนคำว่า "เฆก"ผิดแน่เลย

 


edit @ 2006/10/28 18:23:47

ตอนนี้มีerrorของIEโยนExceptionออกมาขณะใช้งานทำให้อยุ่ดีๆหน้าจอIEก็แสดงerrorแล้วก็ปิดหน้าไป
just debuging runtimeมันทำให้blogเรื่องjust a book ของผมหายไปลับตา อุส่าพิมพ์มาตั้งนาน
วันหลังถ้ามีอารมณ์(errorมันจากผมไปแล้ว)จะมาเขียนให้ไหม่น่ะครับ วันนี้เซ็ง

เอาล่ะเริ่มต้นจากที่ผมเป็นเด็กขี้เกียจมาแต่ไหนแต่ไร ตั้งแต่เรียนประถมแล้วไม่มีการแบ่งเวลาเล่นก็เล่นไปไม่ต้องทำการบงการบ้านกัน(จะมีใครเป็นเหมือนผมป่าวว่า)
เป็นอย่างนี้เรื่อยมางานที่เค้าสั้งมานั้งทำกันตอนจะส่งทุกที(ทุกทีจริงๆ) แม่และอาจารย์ก็ทำการสอนแล้วน่ะแต่ไม่จำ สืบเนี่ยงมาเรื่อยจนถึงปัจจุบัน งานบ่างอย่างในปัจจุบันมันต้องใช้อารมณ์ในการทำอันนั้นเป็นอันว่าเค้าใจได้ แต่ณ ปัจจุบันนี้มันไม่ใช่อารมณ์แล้วเพราะผมไม่ยอมทำมันเสียที งานเค้าสั้งมาเป็นเดือนแล้วมาเร่งทำกันตอนจะส่ง(เฉพาะบางส่วนน่ะ) ขอบอกก่อนว่าเป็นกับส่วนเอกสารเท่านั้นส่วนใจความอย่างอื่นของงานเสร็จลุล่วงไปก่อนนานแล้ว ไม่ทราบว่าเป็นอ่ะไรก่ะเอกสารนี้ ส่งปายแล้วมันไม่ผ่าน(อ่ะซวยแล้วกู)เค้าให้กลับมาแก้ ต้องทิ้งไว้อาทิตย์กว่าแล้วยังไม่แก้ กำหนดส่งมันไม่ชัดเจนก็จริงแต่จริงๆมันน่าจะเสร็จแล้ว บอกไม่ถูกไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นอะไรไม่ยอมทำให้เสร็จๆไป คิดว่าถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไปคงมีปัญหาแน่ๆ มันออกแนวไปในทางไม่มีความรับผิดชอบ ไม่ไหวๆๆไม่ดี คิดว่าพรุ่งนี้จะแข็งใจทำให้มันเสร็จๆไปดู ไม่รู้ว่าจะทำได้เหรอเปล่า คนไม่เอาไหน


edit @ 2006/08/02 17:51:49